Home

ppr

Eet je uit verveling?

 

Zullen we samen kijken naar je motivatie, naar andere manieren van omgaan met jezelf?

 

 

Ben je een emo-eter?

 

Waarom zorg je zo slecht voor jezelf? Zullen we daar eens naar kijken?

 

 

(Beginnende) anorexia, boulima of obesitas

 

Blijf er toch ajb niet mee zitten, er is iets aan te doen! Grijp jezelf bij elkaar en neem contact met me op!

 

 

READ MORE

Probleem met eten? Ga ermee aan de slag!

Zie jezelf en je eetprobleem als een uitdaging!

 

 

Gemakkelijk gezegd? Misschien, maar ik weet wel waar ik het over heb. Zelf heb ik anorexia en boulima gehad en overwonnen. Ik eet weer gewoon, ik geniet weer van eten en ik vind het weer heerlijk om samen met anderen te eten.

Was dat gemakkelijk? Nee, of eigenlijk ook weer wel. De knop moest om, zoals dat heet. Het idee dat voedsel mijn vijand was, of mijn grote vriend, of de oplossing bij verveling, daar moest ik vanaf. Want voedsel is alleen maar voedsel, het is 1 van de dingen waar je jezelf mee verzorgd.

Wil je dat ook weer leren? Kom dan praten, zet die stap. Want niet alleen ben ik ervaringsdeskundige, ik ben ook HBO opgeleid hulpverlener met heel wat jaren ervaring. Ik ben Anita, ik ben 48 jaar, en ik kijk naar je uit.

Geinteresseerd? Neem maar contact op via info@probleemmeteten.nl. Ik zal proberen binnen een dag te reageren op je bericht.

Wil je liever met in een groep aan de slag met je eetprobleem? Neem dan ccntact op met Weet!, de voormalige Stichting Anorexia en Boulima Nervosa via info@weet.nl.

Probleem met eten?

Het is ook ingewikkeld.

 

Het nadeel van een eetprobleem is vaak, dat het zichzelf in stand houd.

Val je af, dan krijg je complimentjes. Eet je juist te veel, dan gaat je maag daar naar staan en krijg je steeds meer trek. Eet je een paar dagen op de zelfde tijd, dan krijg je waarscchijnlijk de dag daarna op diezelfde tijd weer honger.

En suiker is ook nog eens bewezen verslavend.

 

 

Kun je er dan niet vanaf komen? Ja hoor, dat kan wel, maar het kost wel moeite. Letterlijk. Je moet er wel iets voor willen doen. Heel veel vrouwen en ook mannen zijn je al voor gegaan en hen is het ook gelukt. Jij kunt het ook. Natuurlijk kun jij het ook. Blijf er niet mee zitten, gun jezelf dat het beter met je gaat!

 

Hoe zit dat dan?

Simpel uitgelegd ....

 

Ieder eetprobleem is anders, zoals ook iedereen met een eetprobleem weer anders is. Maar er zijn ook veel overeenkomsten. Je bent op een ongezonde manier met eten bezig. Op welke manier ook.

Je hebt een probleem, en dat probeer je op te lossen met eten. En dan wordt het 'eten' eigenlijk een nog veel groter probleem. En weet jij nog, waarom je eigenlijk zo bent gaan eten/niet eten?

 

Voorbeeldje: een man in een psychiatrische inrichting zit de hele dag papier te versnipperen. Ik kwam nieuw binnen en vroeg de man waarop hij dat deed. Hij legde me uit, dat hij daarme olifanten op afstand hield. Maar er zijn hier toch helemaal geen olifanten, merkte ik op. Precies, zei hij.

 

Dat is precies wat je doet met eten. Je eet, te veel of te weinig, of rare dingen, of op rare tijden, of in rare combi's, om andere problemen op te lossen. Niet bewust natuurlijk, en niet zo extreem als die man met z'n olifanten, maar wel op dezelfde manier.

 

Problemen zijn niet erg, die horen erbij. De wereld zit niet zo in elkaar, dat alles altijd soepeltjes gaat. Problemen worden pas echt erg, als ze niet opgelost worden. Als ze permanent worden. Als je je kop ervoor in het zand steekt. Dan kunnen ze heeel groot worden.

En ja hoor, sommige problemen gaan vanzelf weer weg. Dat gebeurt soms inderdaad. Maar meestal niet. Meestal moet je er toch echt zelf iets aan doen, en liefst iets constructiefs. En 'raar gaan eten' is dan geen constructieve oplossing. Ook al geeft het misschien op het moment zelf even rust, of bevrediging, of bevestiging, of invulling, of wat dan ook. 'Raar gaan eten' geeft vooral een schuldgevoel achteraf, een slechte gezondheid, en heel veel verloren tijd waarin je iets aan je echte probleem had kunnen doen.

 

Dus, pak jezelf bij elkaar en neem contact op. Dit is het moment in je leven om dat te doen. Om aan de slag te gaan met je eetprobleem, en met jezelf.

 

 

Vertel eens?

De ervaring van een ex- anorexia en een ex- boulimia patiente ....

 

Ooit ging ik vanuit thuis op mezelf wonen. Ik had, om allerlei redenen, niet geleerd om goed voor mezelf te zorgen, dus ik at niet goed. Eigenlijk at ik alleen maar wat ik lekker vond, echt koken deed ik niet. In no time kwam ik 20 kilo aan. En eingelijk had ik dat niet eens zo in de gaten, tot ik ergens op een weegschaal moest en toen zag dat ik meer dan 70 kilo woog, terwijl ik altijd zo rond de 50 had gezeten. Dat was schrikken!

Al heel snel ontdekte ik het overgeven. Geen idee meer hoe, maar ik ontdekte het en was er al snel heel goed in. En dat hielp wel iets. Ik kon mijn gewicht weer een beetje naar beneden brengen. Maar daardoor raakte ik wel heel geobsedeerd door eten en gewicht en en snel was ik met weinig anders meer bezig. Gewoon eten lukte bijna niet meer, zeker niet als ik alleen was, en overgeven werd steeds gewoner. Tot ik daar na een paar jaar schoon genoeg van had. Ik baalde enorm van mezelf, van mijn manier van eten, van mijn manier van anderen-voor-de-gek-houden, van mijn lichaam, van alles eigenlijk. Ik was er helemaal klaar mee. En toen begon ik te schrappen in de dingen die ik mocht eten, die ik in huis haalde. Ik kocht ze gewoon niet meer. En dat hielp echt! Eerst geen koekjes meer, daarna geen kolydraten, toen .... afijn, ik kreeg mezelf pas door toen ik alleen nog maar worteltjes mocht. Maar toen woog ik nog maar 40 kilo. Was ik toch zo van boulimia doorgeschoten in anorexia.

En daar kwam ik weer doorheen, omdat ik me gewoon echt heel ziek voelde, toen ik onder de 40 kilo kwam. Hoe andere Annies dat doen, weet ik niet, maar ik kon het niet. Mijn hele lichaam protesteerde en dat drukte me echt op het feit, dat ik heel erg verkeerd bezig was.

En toen kwam het moeilijkste deel. Terwijl heel mijn lichaam en geest en alles tegen me schreeuwde, dat voedsel fout en vergif en vet was, wist ik ergens ook, dat ik toch weer moest gaan eten. En dat deed ik dus. Met kleine beetjes in het begin, maar ik wist dat het moest, en dus deed ik het. Tegen al mijn gevoel in. Omdat ik wist dat het moest, op een andere manier kan ik het niet omschrijven. En zo kwam ik langzaam weer aan en ging ik me ook weer beter voelen.

Nu, tig jaar later, eet ik gelukkig weer helemaal gewoon, geniet ik weer van eten, en is eten voor mij weer gewoon voedsel, brandstof. Zoals het hoort.

www.probleemmeteten.nl is lid van www.naeweb.nl/ de Nederlandse Academie voor Eetstoornissen